چــرا آدمـــا نمیـــدونن بعضــــــــی وقتهــــا خـــــداحافـــــظ یعنـــــــی :

 

" نــــــــــــــــذار برم "

 

یعنـــــــی بــرم گــــردون

سفــــت بغلـــــم کـــن

...

 

ســـــرمو بچـــــسبـــون به سینــــه ت و

 

بگــــــو :

 

"خدافــــظ و زهــــر مـــار

 

بیخــــــود کــــردی میگی خدافـــــظ

 

مگـــــه میـــذارم بــــری؟!!

مــــــگه الکیــــــــه!!

 

 

 

 

 

مـےگـــوینـــد:

مخـــآطَبــــ دآشتـــﮧ بـــآش

بــــرآے عـــآشِقــآنـﮧ هــآیَتــــ !

نِمـےدآنَنـــد

مُخـــآطبـــ تَمـــآمِـ عــآشِقــآنـﮧ هــآے مَـــن

تــــــــــــــویــے

 

 

           عجـــــــــایب هشت گانہ اَند...

 

           آغــــــــوشِ "تـــــــــو"

 

           هیچ بُعـــــــدی ندارد ..

 

           واردش کــــــــــہ شوی ،

 

           زمــــــان بی معنــــــــا میشـود...

 

          بی آنکـہ نفـــــس بکشی روحـــــــــــَت تآزه می شود ..

 

وقتے دو قلــ♥ــب برای یڪـدیگر بتپد…

 

هیچ فاصلـــ ــہ اے دور نیسـﭞ …

 

هیچ زمانے زیــــاد نیسـﭞ…

 

و هیچ عشـــ♥ـــق دیگرے نمے تواند

 

آن دو را از هم دور کند !

 

محڪـم تریـטּ برهاטּ عشــ♥ـــق…

 

اعتمــــــــــــــ♥ــــــــــــاد اسـﭞ…

 

عشـــق

 

نــه پــول میخـــواد

 

نــه خوشگلـــی

 

نــه ماشیـــن

 

نــه هیچـــی دیگـــه

 

 فقـــــط دو تــا آدم میخــــواد...

 

تاکیــــد میکنــــم : آدمــــــــ

 

چقـــــــــــــــــــــدر تلخ است بعد از سال ها

 

انتـــــــــــــــــــــظار...!

 

نیــــــــــــــمه گم شـــــــــــــده ات را

 

کامـــــــــــل بیابی...!!

 

 

 

آدم باس یکیو داشته باشه

 

آخر شب بهش اس بده بگه : تو مال کی هستی؟

 

اونم بگه : مال تو روانی بگیر بکپ.

 

 

اینجـــا بـﮧ مـَرز بـے تـَفـاوُتـے هـا رسیـבه ام

בلـَــم را בیگــر هیـــچ نمـے لرزانــב!!

בر مـَـטּ دلهـُــره…

בر مـَـטּ تـــرس…

בر مـَـטּ "احســآس" مُــرבه است" !!

ایـטּ روزهـآ بــے خـیـآل خیـالـَم شـُבه ام

مـُنتظرَم בنــیـا تـَمـام شـَوב...!!

 

 

 

روزے میــرسَـد

 

بـــے هیــــچ خَبـــَـــرے

 

بــآ کولـــﮧ بــــآر تَنهـــآییـَمــ

 

 

בَر جـــآده هــآے بـے انتهــــآے ایـלּ בنیــآے عَجیـبــــ

 

 

 

رآه خــــوآهمــ افتـــــآב

 

 

 

مَـــלּ کـــﮧ غَریبـــــمــ

 

 

 

چــﮧ فَــــرقے בآرב

 

 

کجـــــآے ایـــن בنیــــــآ بـآشــــمــ

 

 

همــه جــــآے جهــــآלּ

 

 

تنهـــــآیے بــــآ مَـــלּ استـــ

 

دلَـــــم یکـــــ کــوچـ♥ــــه میخـــــواهَــــد

 

 

بـــی بــ♥ــن بَستــــ . . .

 

 

وَ بــــارانـــی نَــ♥ـــم نَــــم . . .

 

 

وَ یکـــــ خـــــدا ، کـــــه کَــ♥ــمی

 

بــــا هَــــم راه بــــرَویـــــم !!

 

.

 

.

 

.

 

 فقط هَـمـیــ♥ ـن ... !

همیشه از فاصله ها گله مندیم…

 

شایدیادمان رفته..

که در مشق های کودکیمان گاه برای فهمیدن کلمات فاصله هم لازم بود…

 

مـــــــا،
نســـــلی هستیم کــــه،
بهـــــــترین حــــــــرفهــــــای زندگــــــیمان را نگفتیـــــم…
تایــــــپ کردیـــــــــم

 

بابا بهروز:شروین چکار می کنی پسرم
شروین دستش را بر روی شانه ی اقا جون نهاد و او را در آغو گرفت و آرام سر خود و با زانو نشست صدای هق هق گریه ی او مامان سایه و عمه بهر را نیز به گریه انداخت
شروین:بردی اقا جون بردی تو برنده شدی
آقاجون دستانش لرزید و نگاه پر غرورش را از او برگرداند
آقاجون:بلند شو پسر اون رفته اون به خواسته اش رسیده دیگه من نوه ای ندارم شما دیگه خانواده ی من نیستین
شروین:خیلی دیر شد آقاجون خیلی دیر شد شیرین به خواسته اش نرسید نرسید شیرین(وفریادی کشید)به خاطر شما خواهر من داره با مرگ روبه رو می شه
همه جا را سکوت در بر گرفت سکوتی عجیب شروین از جایش بلند شد 
شروین:آقای بهادری اگه خواهر من چیزیش شد این باغ لعنتی رو به اتیش می کشم
بابا بهروز خودش را به او رساند و شانه اش را گرفت با ترس زل زد به چشمانش
بابابهروز:چی شده شروین شیرین کجاست

شروین سراسیمه به داخل آمد و شیرین را در اغوش ارشیا دید سرم رو از آغوش ارشیا بیرون آوردم نگاهی به شروین کردم شروی آغوشش را برای من گشود خودم را در آغوش او انداختم صدای نوازشگرش توی گوشم پیچید
شروین:آروم باش کوچلو نمی زارم آب خوشی از گلوش پایین بره بهت قول می دم
منو به خودش فشرد بهش ایمان داشتم امیدم به تکیه گاهام بود اینارو داشتم غمی نداشتم ارشیا ساکت ایستاده بود و چیزی نمی گفت شروین دست من را گرفت و من را بر روی مبل نهاد و روبه روی من دوزانو نشست چشمان مهربانش منو یاد مامان می ندازه
شروین:کی اینطور شد
سرمو به طرف ارشیا برگردوندم توی فکر بود همنطور که نگاهم به او بود تمام جریانی که پیش آمده بود را گفتم شروین اخم هایش درهم و درهمتر می شد دستی با عصبانیت در موهایش کشید نگاهی به هر دو کردم لبخندی زدم
شیرین:اینارو بی خیال
ارشیا نگاهشو به من دوخت اخمی کرد این یعنی اینکه بمیرم هم بی خیال نمی شم
شیرین:شروین دوست داری مامانو ببینی
شروین به یک لحظه بدون حرکت ایستاد و بعد سرش را تکان داد 

شیرین:از کجا فهمیدی که ما رفته بودیم شهربازی
ارشیا خنده ای کرد:من هرجا بری مثل سایه پشت سرتم

شیرین:خیلی لوسی ارشیا 

ارشیا:خوب من باید هواتو داشته باشم دیگه مگه نه
شیرین:راستشو بگو
ارشیا:بابا گفتیم با احسان بیایم دنبالتون آخه این روزو دوست داشت با شما باشه 
شیرین:چرا دوست داشت با ما باشه
ارشیا:خوب چیزه چطو...
مامان سایه:شیرین بیداری
گوشی رو قطع کردم نگاهی به مامانم کردم
شیرین:بیدارم مامان
مامان سایه سرش را به زیر انداخت:شیرین نمی دونم بابات چشه 
دلم لرزید بابا بهروزم چشه با سرعت بلند شدم دنبال مامان راه افتادم 
مامان سایه:توی کتابخانه نشسته بیرون نمی یاد

شبنم:من من چیه سیدی گیر کرده
احسان اخمی کرد:اصلا به تو چه
شبنم:هووی به من بود پس همه چه
ای وااای دوباره اینا شروع کردن با صدای ارشیا هردوتا سکوت کردن ولی خط و نشون کشیدن پس این دوتا به این زودیا ول کن نیستن ارشیا نگاهشو به من دوخت
ارشیا:می خوای بریم نهار بیرون
سرمو با لبخندی تکون دادم
شبنم:ای کارد بخوره شکمت به فکر این دوستتم باش
شیرین:دوست دوست کاکا برادر
شبنم خنده ای کرد که احسانم بهاش خندید
شبنم:خاک تو اون سرت به غیر از عاشقی چیز دیگه هم بلدی تورو خدا
ارشیا اخمی کرد دستمو گرفت

شیرین:آخی دلم به حالت می سوزه
آقاجون عصایش را محکم به زمین کوبید
آقاجون:حق با وحید هست ما از کجا بدونیم که اونا کاری نکردن
چیزی در درونم شکست نگاهی به بابا بهروز کردم که سرش را پایین انداخت صدای مامان سایه و عمه بهار را نمی شنیدم فقط نگاه به ان چشمان مغرور کردم دیگه ترسی ازش نداشتم اون شرف منو زیر سوال برده بود اگه اون پدربزرگم بود من نوه اش بودم اگه بابام چیزی از غیرت نمی دونست ولی خودم می تونستم از خودم دفاع کنم همونطور که چشم در چشمش بودم گفتم
شیرین:هرجور میلتونه فکر کنین منم فردا می رم دانشگاه کسی هم نمی تونه جلو دارم باشه
از پشت میز بلند شدم که بابا بهروز گفت

ارشیا:بیا بیرون
شیرین نگاهی به اوو کرد چی شد چرا اینطور شد چرا ارشیا اینطور شد با سستی از جایش بلند شد و پشت سر ارشیا به راه افتاد ارشیا به کنار اتش جای همیشگیش نشست او نیز روبه رویش نشست ارشیا گوشی را از جیبش در آورد و شروع به شماره گرفتن کرد و نگاهش را به نگاه شیرین که نگاهش می کرد ثابت نگه داشت
ارشیا:سلام...ببخشید لطفا وصل کنید به اتاق دوازده
ارشیا اشاره ای به شیرین کرد شیرین نگاه درد آورش را از او گرفت ارشیا گوشی را به سمت او گرفت شیرین با التماس نگاهش را به او دوخت ارشیا با خشمی که در نگاه و صدایش بود گفت
ارشیا:بگیرش 
شیرین با دستانی لرزان گوشی را از او گرفت صدای مادرش در گوشی پیچید آه چقدر دلتنگش بود
شیرین:مامانم مامان جونم
صدای هق هق گریه مادرش را شنید انگار کسی چنگی به قلبش زده باشد 
شیرین:گریه نکن مامانم الهی دورت بگردم نذار شیرینت غصه دار شه 
ارشیا دستی در موهای لختش با عصبانیت کشید نگاهش را به آسمان دوخت
مامان سایه:شیرینم عروسکم خوبی مادر کج....

ارشیا موهای زیر روسریمو چنگ انداخت اخی گفتم نفساشو کنار گوشم احساس می کردم 
ارشیا:من خیلی به تو رو دادم من خر بودم باید از همون اول مثل زندونی ها باهات رفتار می کردم
شیرین:آخ آخ ارشیا دردم گرفت 
اشکا هم به فرمان من روی گونه ام سرازیر شد ارشیا خنده ای کرد شده بود همون ارشیای نفرت انگیز فشار دستاشو زیاد کرد
ارشیا:اسم منو روی اون زبونت نیار فهمیدی
هیچی نگفتم فقط اجازه دادم اشکام بریزه دیگه دوست نداشتم به چشاش نگاه کنم سرم داشت می ترکید از درد فشارشو بیشتر کرد و سرمو به عقب برگردوند
ارشیا:فهمیدی 
گریه ام به هق هق تبدیل شد:آره آره فهمیدم
پرتم کرد روی زمین و صورتشو ازم گرفت 
ارشیا:دیگه جلو چشام نیا هروقت گفتم می یای فهمیدی

لیوان آب رو سر کشید و بدون حرفی از کلبه بیرون رفت اه این جغد رو نبرد که با لبخندی نگاهم می کرد
شیرین:چیه خوشگل ندیدی
خنده ی بلندی کرد و یک قدم به من نزدیک شد
محسن:به خوشگلی تو نه
اخمی کرد:حالا دیدی گم شو بیرون 
محسن اخمی کرد و سرش را به زیر انداخت:تو هنوز بابت اون روز با من قهری
شیرین:خیلی رو داری من دیگه کاری به کار آدمایی مثل تو ندارم همینطور که قبلا نداشتم
محسن:قبلا مهربون بودی
شیرین:خریت بود که به آدم کثیفی مثل تو رو دادم
محسن:تو با من راه بیا من تورو از دست ارشیا نجات می دم 
اخمی کردم بهش و داد زدم:برو بیرون همین حالا
محسن نزدیک شد بازوی اورا فشرد از درد لبش را گاز گرفت

 

 

نوشته:دريــا

خلاصه داستان:داستان در مورد دختری هستش که ربودنش و عاشق کسی میشه که هم اونو ربوده هم نفرت عمیقی با خانواده ی دختر خاندان بهادوری داره اتفاقاتی میوفته که......

فصل ۱

خریدش را می کند. بسته هایی که نمی دانم محتوی چی هستند را توی صندوق عقب می گذارد. سوار می شود. باز تلفن زنگ می زند. به روبرو چشم می دوزم و فکر می کنم من حتی اگر بخواهم تلاشی هم در جهت بهبود روابط بکنم این تلفنها سریع آن را خنثی می کنند. گوشی بلوتوثش را روشن می کند. گوشی موبایل را کنار فرمان می گذارد. ربع ساعت شاید هم بیست دقیقه حرف می زند. بالاخره قطع می کند. 
نیم نگاهی به من می اندازد و می گوید ببخشید. 
پوزخندی می زنم و بیرون را تماشا می کنم. در سکوت می رویم. موزیک عوض می شود. این یکی جاز است. کمی سر حال می آیم و باز زیر لب همراهی می کنم. جلوی ساختمانی توقف می کند. می گوید محل کارم اینجاست. برم اینا رو تحویلشون بدم الان میام. 
بی تفاوت به تابلوی شرکت چشم می دوزم. چند دقیقه بعد برمی گردد. سوار می شود و می پرسد اول بریم نهار یا سینما؟
تلفنش زنگ می زند. نگاهی به آن می اندازم و می گویم اگه ممکنه می خوام برم خونه. 

بـعضے وقتا شُماره یکـے تو گوشیت هست کــﮧ نمیتونے بهش زنگـ بزنے
دلت ـَمـ نمیـآد پاک ـش کنــے
هروقتمـ چشمت بـﮧ اِسم ـش میفتــﮧ دل ـت یـﮧ جورے میشـﮧ
خیلــے دردناکـِ اوטּ لحظـﮧ
میفهمے
دردناکــِ ...

هﺁﻏـــــــﻮﺵ ﮐﺴـــﯽ ﺭﺍ ﺩﻭﺳـــﺖ ﺑﺩار ؛
ﮐـــﻪ ﺑـــﻮﯼ "ﺑـــــﯽ ﮐﺴـــﯽ" ﺑﺪﻫﺪ ،
ﻧــﻪ ﺑــــﻮﯼ
"هرکسی"

واژه هایی که عاشقانه می شوند …

ترانه می شوند و یکی میخواند و چه دردآور است …

عاشقانه هایی که می نویسی 

جز او …همه را به یاد عشقشان بیاندازد…

و تو …

همچنان بنویسی بدون این که عشق کسی باشی و یا حتی در یاد کسی …

 

بــی شــــکـــــ . . .

جهــــان را بـــه عشــــق کســی آفـــریـــده اند

چـــون مـــن کـــه آفـــریـــده ام از عشـــــق

جهـــانی بـــرای تـــــو. .

هر چیز زیادش  ضرر دارد

اِلا تو

فقط باش

هر چقدر باشی،

 باز هم کم است...

 

تــصـور کـــن روزی بــهــم

 

پـــیـام بــدی و جــواب نــدم!

 

زنــگ بــزنـــی و تــعــجــب کــنـــی چـــرا جـــواب نــمــیــدم

 

و روزی دیــگـه زنـــگ بــزنــی و یــکـــی از خــانـواده ام جــواب بــده بــگـه

 

 بــفـرمـایـیــد؟

 

و تــو بــگــی کــجـایــی؟؟!

 

بــگـه مــنـظـورت اون مــرحـومــه؟؟؟؟

 

چــیـکـار مــیـکـنــی؟ داد مــیـزنــی؟ گــریــه مــیـکـنــی؟خـــدا رو شــکـر مــیـکـنــی ؟

 

اونــوقـت مــیـگـه امــروز ۴ روزه دفــنـش کــردیـم

 

اون لــحـظـه چــی میــــــــگـی؟

 

تا وقــتــی امــروز کــنــارتــم ســعــی کــن دوســتــم داشــتـه بــاشــی

 

چــون مــمـکـنـه روزی بــیـاد و مــن نــبــاشــــــم…

 

دیــروز یــکــی رو دفـــن کــردن امــروز یــکــی و فــردا هــــم مـــن… 

 

آرررررررررررررررره زنــدگــی هــمـیـنـه...

پایان من . . .

 

 

 

دختر: یعنی چی خسته شدی؟

 

پسر : خسته شدم از دوستی باهات... نمیتونم !!

 

دختر : مگه نمیگفتی عاشقمی؟ نمیگفتی هیچوقت ترکم نمیکنی؟

 

پسر : من دیگه نمیخوام دوست باشیم. برووو

 

دختر : چرا؟ مگه من چیکار کردم؟

 

پسر: بزرگترین کارِ ممکنوووو!!

 

عاشقم کردی. عاشقِ خودت!! برو ...

 

برو با دنیای مجردیت خداحافظی کن...

 

میخوام خانومم بشی.. همسرم.. تک بانوی خونم

 

نه دوستم

 

عشقت باید تو بغلت باشه

 محکم تو سینه خودت فشارش بدی

 تا نفسش بند بیاد

 جیغ بکشه بگه: آیییی له ام کردی

 دور خودت بچرخی و بچرخونیش

 این قدر بچرخی ...

این قدر بچرخونی ...

 بچرخی ... بچرخونی ... بچرخی ... بچرخونی ...

 تا سر هر دوتانو گیج بره پهن شید رو زمین

 بعد چشماتونو ببندید

 دنیا دور سرتون بچرخه ... بچرخه ... بچرخه ...  

بعد خوشحال باشی که چقدر زورت زیاده که تونستی دنیا به این بزرگی رو بچرخونین 

 دو نفری...